บล๊อกตอนนี้ เป็นเรื่องความชอบส่วนตัวอีกแล้ว เขียนยาวมากด้วย จะไม่อ่านก็ได้นะ T3T
แต่ถ้ายอมอ่านจนจบก็ขอบคุณคับ (. .)

ตอนนี้กำลังบ้า วินนี่ เดอะ พู มากๆ
ทั้งๆที่เป็นการ์ตูนเก่าแล้ว แต่เราเพิ่งจะมาดู
อันที่จริง ตอนนี้พยายามดูแต่การ์ตูนเด็กเล็กทุกเรื่องแล่ะ
เพราะเมื่อก่อนตอนเป็นเด็ก ไม่เคยดูการ์ตูนพวกนี้เลย

วินนี่ เดอะ พู ของดิสนี่ย์ สร้างจากตัวละครในหนังสือเด็กขายดีของ A.A Milne
ซึ่งตัวละครทั้งหมด ก็เอามาจากลูกชายของเค้าและตุ๊กตาของลูกชายเค้านั่นแล่ะ
ส่วนดิสนี่ย์ก็เอามาทำเป็นการ์ตูน โดยออกแบบคาแรคเตอร์ใหม่

ในเรื่อง พูแบร์ หรือ หมีพู เป็นตุ๊กตาของ คริสโตเฟอร์ โรบิน ซึ่งเขาได้สร้างเพื่อนในจินตนาการของเค้าคนนี้ ให้มีชีวิตขึ้นมาจริง ๆ และอาศัยอยู่ในป่า 100 เอเคอร์ ร่วมกับเพื่อนสัตว์ (ตุ๊กตา) ตัวอื่น ๆ

ทำไมเราถึงว่าการ์ตูนเรื่องนี้ปัญญาอ่อน
เพราะตัวละครในเรื่องทุกตัว ต่างซื่อบริสุทธิ์หมดเลยน่ะสิ แม้บางตัวจะดูฉลาดก็เถอะ

อย่างตอนที่หมีพูทำค้อนของแรบบิตที่ยืมมาหาย
ขณะที่กำลังหานั่นเอง พิกเล็ตก็มาหาพู แต่ก็กลับไป (เพราะเค้าคิดว่าทำให้พูรำคาญ)
พูก็ว่า ตัวเองทำพิกเล็ตหายไปซะแล้ว!!!
แล้วพูก็คิดว่า เค้าทำพิกเล็ตหายตอนที่เค้าหาค้อน ดังนั้น ถ้าเค้าเจอค้อนแล้ว ก็คงจะเจอพิกเล็ตด้วย (เอา เข้าไป)
เค้าคิดว่าจะใช้ตะปูล่อให้ค้อนออกมา... (คิดได้ไง)
ต่อมาก็มีพวกเพื่อน ๆ มาช่วยหาด้วยอีกคน (คราวนี้ไปหาถึงนอกบ้าน)
แล้วก็หลงกันหมด
พูก็ว่าตัวเองทำเพื่อนหายหมด แล้วก็ว่าตัวเองช่างเป็นคนขี้ลืมอะไรอย่างงี้ (ถึงตอนนี้ไม่รู้ว่าจะขำหรือสงสารดี)

ตัวละครทุกตัวต่างมีคาแรคเตอร์เด่นเฉพาะตัวหมด และน่าขำมาก
อันที่จริง อียอร์ ซึ่งเป็นลาที่หดหู่ที่สุดนี่แล่ะ เป็นตัวที่ฮาที่สุดละ
แต่ตัวโปรดเราคือแรบบิต ที่ดูเหมือนฉลาดที่สุด และทุกคนก็คิดว่า เค้านี่แล่ะเป็นคนที่พึ่งพาได้เสมอ (เหอะๆ)

เร็ว ๆ นี้เพิ่งได้ดู The Tigger Movie และ Piglet's Big Movie มาแหมบ ๆ แล้วก็วาดแฟนอาทด้วย
ก็รู้ข่าวว่า คนพากษ์เป็นทิกเกอร์คนแรก และคนพากษ์พิกเล็ตคนแรกและคนเดียวจนถึงปัจจุบัน ได้เสียชีวิตไปแล้วในเวลาไล่เลี่ยกันเลย (24 กค.และ 25 กค. ปี 2005) ตอนอายุ 80 กว่าปี

อนึ่ง Piglet's Big Movie เป็นภาคหนังโรงที่ไม่ได้ฉายในไทย และไม่มีวีซีดีขายที่นี่ซะด้วย โชคดีที่ได้ดูทางเคเบิล
การ์ตูนหมีพูภาคนี้แล่ะ ที่ทำให้เราทนไม่ได้ต้องมาเขียนลงบล๊อก
อาจจะมีผิดพลาดไปบ้าง เพราะฟังจากเสียงภาษาอังกฤษน่ะนะ


เรื่องของเรื่องคือ ขณะที่ทุกคนกำลังจะพยายามเก็บน้ำผึ้งจากฝูงผึ้งใจโฉด ด้วยแผน (ตลกๆ) ของแรบบิต
พิกเล็ตก็เข้าเสนอตัวจะช่วย แต่ทุกคนคิดว่าพิกเล็ตตัวเล็กเกินไปที่จะช่วยอะไรได้
พอเอาเข้าจริง พิกเล็ตได้ช่วยทุกอย่าง จนหลอกล่อผึ้งไปขังได้สำเร็จ
แต่ทุกคนกลับไม่เห็นเลยว่าพิกเล็ตทำอะไรไปบ้าง ด้วยความน้อยใจ พิกเล็ตก็เลยแอบออกไปเงียบ ๆ

ต่อมา ผึ้งก็หลุดจากลูกบอลที่ขังไว้ เลยพากันหนีหลบไปที่บ้านพิกเล็ต
พอรู้ตัวอีกที ก็รู้ว่าพิกเล็ตหายไปซะแล้ว (ที่จริง ก็ไม่ได้หายไปไหนหรอก คิดกันไปเอง)
ด้วยความเป็นห่วง เพราะพิกเล็ตนั้นตัวเล็ก ถ้าหากเจออันตราย มันก็จะเป็นอันตรายที่ใหญ่มากสำหรับพิกเล็ต (คิดเอาเอง)
พอดี พูได้เจอสแครปบุ๊คของพิกเล็ตที่เค้าวาดรูปเอาไว้
ในนั้นเขียนความทรงจำของเหตุการณ์ต่าง ๆ ของพิกเล็ต
แรบบิตก็ว่า ถ้าตามสถานที่ในหนังสือเล่มนี้ไปทีละหน้า ก็จะเจอพิกเล็ตแน่ ๆ (คิดไปได้)
ทั้งหมดก็เลยออกเดินทางไปตามแสครปบุ๊คแห่งความทรงจำเล่มนั้น

-- จากตรงนี้ไป จะสปอยล์เรื่องจนจบเลยนะ --

ขณะที่เดินทางไป มันก็ย้อนความทรงจำของทุกคนไปด้วย
ทำให้ทุกคนนึกได้ว่า เหตุการณ์เหล่านั้น พิกเล็ตได้สร้างวีรกรรมไว้มากมายขนาดไหน แต่พวกเค้ากลับไม่ได้เห็นมันเลยในตอนนั้น
เพราะพิกเล็ตช่างตัวเล็กยิ่งนัก จนทุกคนไม่คิดว่าเค้าจะช่วยเหลืออะไรได้ แต่เค้าก็ยินดีช่วยทุกคนเสมอ
ในตอนหลัง ทิกเกอร์บอกให้ไปดูหน้าสุดท้ายเลย จะได้เจอพิกเล็ตไว ๆ แรบบิตก็ว่า ถ้าไม่ดูไปทีละหน้า ก็จะข้ามตอนสำคัญไป แล้วต่างก็ยื้อแย่งกันจนแสครปบุ๊คตกน้ำ หายไป
ถึงตอนนี้ พวกเค้าไม่มีร่องรอยให้ตามหาพิกเล็ตอีกแล้ว (ขำไม่ออกละ)

ทุกคนกลับมาบ้านพิ๊กเล็ตด้วยความเศร้า (ถึงตอนนี้ พิกเล็ตไปอยู่ไหนก็ยังไม่รู้)
รูเขียนรูปพิกเล็ตบนหน้าต่างจากฝ้าไอน้ำ แต่หยดน้ำฝนทำให้ดูเหมือนพิกเล็ตร้องไห้
พูก็มาเติมรอยยิ้มบนกระจกให้ และบอกว่า นี่แล่ะ คือพิกเล็ตที่เรารู้จัก
ถึงตอนนี้ เราชอบมากเลย
แล้วทุกคนก็เริ่มลงมือวาดรูปพิกเล็ตในความทรงจำที่เพิ่งรื้อฟื้นขึ้นมา
เป็นพิกเล็ตที่กล้าหาญและดูยิ่งใหญ่
พอเริ่มมีความหวัง ทุกคนก็ออกไปตามหาพิกเล็ตอีกครั้ง

กลับมาที่ริมน้ำ ทุกคนก็เจอหน้ากระดาษที่หลุดออกมาจากหนังสือแสครปบุ๊ค
ก็คิดกันว่า ถ้ารวบรวมความทรงจำของพิกเล็ตได้ครบ ก็ต้องเจอพิกเล็ตแน่ ๆ (ไม่ขำแล้ว ซึ้งมาก)
หลังจากที่ตามรอยไปถึงน้ำตก ก็เจอส่วนสุดท้ายของแสครปบุ๊ค ติดอยู่ที่ปลายท่อนซุงกลางน้ำตก
พูได้พยายามเดินไปหยิบมัน แต่ก็ตกลงไปในโพรงที่ทะลุไปยังเหวเบื้องล่าง
ทุกคนได้ต่อตัวกันทำเป็นเชือกกู้ภัยขึ้นมา แต่ก็ยาวไปไม่ถึงตัวพู ขาดแค่นิดเดียวเท่านั้น
ทิกเกอร์ก็ว่า เราต้องการความหวังแม้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น
แล้วพิกเล็ตก็มาจริง ๆ!!
คราวนี้ทุกคนต่างขอให้พิกเล็ตช่วยพูขึ้นมา ซึ่งพิกเล็ตก็เต็มใจลงไปช่วยอยู่แล้ว แม้ว่าเค้าจะกลัวมากขนาดไหนก็ตาม แล้วก็ช่วยขึ้นมาได้สำเร็จ
แต่แสคร๊ปบุ๊คได้หายไปเสียแล้ว
ทุกคนจึงพาพิกเล็ตกลับบ้าน และให้ดูสแคร๊ปบุ๊คแห่งความทรงจำเล่มใหม่ที่ทุกคนช่วยกันทำขึ้นมา


ชอบเพลงในเรื่องนี้มาก ๆ ด้วย
เพลงนี้ เปิดตอนที่พูกกับทิกเกอร์พยายามจะสร้างบ้านให้อียอร์ (ที่พังเสมอ) เป็นหนึ่งในเหตุการณ์ในสแครปบุ๊คของพิกเล็ต
พูกับทิกเกอร์ไปเจอกอไม้กอนึง (เป็นเพิงไม้ที่อียอร์อยู่) ก็เลยหยิบมาจะสร้างบ้านให้อียอร์ (เหอะ ๆ) ในพูคอร์เนอร์ (เป็นลานกว้าง ๆ แห่งหนึ่ง ที่ล้อมด้วยรั้ว)
ตอนนี้ พิกเล็ตพยายามแทรกตัว เข้าไปช่วยสุดฤทธ์ แต่ก็ไม่สำเร็จ
สุดท้าย สิ่งที่ทำมาก็พังทั้งหมด
พูกับทิกเกอร์ล้มเลิกความตั้งใจไปแล้ว และก็ไปเจออียอร์ แล้วก็รู้ไว้ไอ้เพิงไม้เหล่านั้นน่ะ เป็นบ้านอียอร์นะ
ทำหน้าไม่ถูกเลย... จะสร้างบ้านให้เค้า แต่ดันไปทำบ้านเค้าพังแทน
ตอนนั้นเองที่พิกเล็ตตามมา บอกว่าสร้างบ้านอียอร์ให้แล้ว
ทุกคนก็ตามไปดู ซึ่งบ้านที่ได้ ก็คือเพิงไม้อันเดิมนั่นแล่ะ (สร้างใหม่ เหมือนเดิมเป๊ะ)
แต่มีป้ายปักเพิ่มขึ้นมา เขียนว่า พูคอร์เนอร์
กลายเป็นว่า พูได้หน้าไป แต่พิกเล็ตก็ไม่ว่าอะไรเลย (ซึ้งมาก)





ในตอนจบของเรื่อง พูคิดได้ เลยเขียนป้ายนั้นใหม่ว่า พู แอนด์ พิกเล็ต คอร์เนอร์
และพูก็ได้กล่าวถึงพิกเล็ตว่า เพื่อนตัวเล็กของเขาที่ได้ทำสิ่งที่ช่างยิ่งใหญ่นัก


"เธอ" คนนี้ละ ที่เป็นคนร้องเพลงประกอบทั้งหมดในเรื่อง

วันนี้กะจะไปซื้อ Heffalump The Movie แต่รู้มาว่ามันมีทั้งบรรยายไทยและพากษ์ไทย เลยว่าจะไปหาซื้อดีวีดีที่มีทั้ง 2 แบบดู
เพราะบรรยายไทย มันมีเพลงที่ร้องเป็นไทยด้วยน่ะ แต่ก็อยากฟังเพลงภาษาอังกฤษด้วย