Horton Hears a Who! เป็นอนิเมชั่นที่ดัดแปลงมาจากหนังสือเด็กของนักเขียนและนักวาดการ์ตูนนามปากกา Dr.Seuss ครับ
เข้าโรงมาได้สักพักแล้ว โดยช่วงนี้จะฉายในโรงดิจิตอลเท่านั้น
ผมก็ไปดูมาตั้งแต่วันแรกๆ ที่เข้านั่นแล่ะ
เรื่องนี้ที่ IMDB ได้ดาว 7.6 จาก 9000 กว่าโหวตนะครับ
เทียบกับเรื่องอื่นๆ เช่น Ratatouille ได้ 8.3 และ The Incredibles ได้ 8.2 ก็นับว่าค่อนข้างเยอะ
แถมเรื่องนี้ติด Box Office อันดับ 1 ที่อเมริกาในสัปดาห์แรกที่ออกฉายตั้งแต่ 14 มีนาคม และยังเกาะอยู่ในอันดับ topten มาจนถึงบัดเดี๋ยวนี้ ก็ยังไม่ร่วงลงไปเลย
ส่วนเมืองไทยเรอะ เปิดตัวอยู่อันดับ 6 แพ้ Forbidden Kingdom และ Superhero Movie เสียอีก
เรื่องย่อๆ คือช้างฮอร์ตันที่มีหูเมโลดี้บังเอิญได้ยินเสียงเล็ก ๆ มาจากเศษละออง
ทำให้มันค้นพบว่ายังมีสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ ที่อยู่ในจักรวาลเล็ก ๆ ซึ่งอยู่ในโลกของเราอีกที (งงมั้ย)
เสียงที่ฮอร์ตันได้ยินคือเสียงของนายกเทศมนตรีของ ฮูวิลล์
เขาจึงสัญญาว่า จะพาโลกของชาวฮูนี้ไปไว้ที่ปลอดภัย
ทว่าพวกสัตว์ในป่ากลับไม่เชื่อ หาว่าฮอร์ตันเพี้ยน และกลัวว่าลูก ๆ ของพวกเขาจะเพี้ยนตามฮอร์ตันไปด้วย (ฮอร์ตันเป็นที่ชื่นชอบของเด็ก ๆ ในป่า)
พวกสัตว์ทั้งหลายจึงพยายามที่จะกำจัดละอองที่ว่านี้ให้ได้
จุดที่ผมประทับใจมากคือตัวละคร 2 ตัว ที่เป็นตัวแทนของเด็กที่มีปัญหาในสังคม
หนึ่งเป็นเด็กที่มีแม่ที่ยัดเยียดความเชื่อของตัวเองที่คิดว่าชอบดีแล้ว และไม่ให้เขาได้มีอิสระทางความคิดอย่างอื่น
กับเด็กที่เห็นพ่อที่ไม่น่าเป็นแบบอย่าง แต่ตัวพ่อกลับต้องการขีดชีวิตของเด็กให้เป็นอย่างตัวเอง ในขณะที่เขาเองก็มีความฝันอย่างอื่นอยู่แล้ว
เด็ก 2 คนนี้มีปัญหาคล้ายกันคือ เกิดมาก็ถูกตีกรอบแล้ว
เด็กคนแรกจึงกลายเป็นเด็กที่ขลาดกลัว และไม่มีความเชื่อมั่นในตัวเอง
ส่วนเด็กคนที่สองกลายเป็นเด็กเก็บตัว ไม่พูด และหนีออกจากสังคม
สุดท้าย ผลสรุปของเด็ก 2 คนนี้ทำเอาซาบซึ้งมากๆ
และอีกจุดที่ประทับใจคือ คำพูดของฮอร์ตันที่ว่า
"A person is a person, no matter how small"
คนก็คือคน แม้ว่าพวกเขาจะตัวเล็กขนาดไหนก็ตาม
เป็นประโยคเด็ดที่สะท้อนปัญหาสังคมหลายอย่าง ไม่ว่าจะเป็นการเหยียดสีผิว สงคราม หรือแม้กระทั่งการทำแท้ง
ถามใครเี่กี่ยวกับเรื่องนี้ ต่างก็ตอบว่า "ยังไม่ได้ดู"
อ้างว่าโรงดิจิตอลมันแพง ไม่ก็ ไม่น่าดู
ไปดูเถอะครับ คอนเฟิร์มว่าสนุก และได้อะไรเยอะดี
โรงดิจิตอลอาจจะแพงหน่อย แต่สำหรับการ์ตูนบอนิเมชั่น 3D เนี่ยะ ภาพจะสวยมาก ๆ แบบทวีคูณ
เรื่องนี้คงไม่ตลกมากมายเหมือนการ์ตูนเรื่องอื่นๆ แต่ทำผมร้องไห้ได้น้อยกว่าเรื่อง Finding Nemo นิดนึงที่เดียวนะ
ดีที่ในโรงไม่มีคนนั่งข้างๆ ไม่งั้นจะอายเด็กมากๆ
ยิ่งบ่อน้ำตาตื้นอยู่ด้วย